|
Tivoli
|
Ideatorem i
konstruktorem willi był Hipolit II d'Este, kardynał Ferrary
(1509-1572) r.). Przebył on wspaniałą i błyskotliwą
karierę kościelną i dyplomatyczną. W czasie
konklawe Juliusza II (1549-1550 r.) został mianowany gubernatorem
Tivoli. Stanowisko to przyjął m.in. z powodu występowania
na tym terenie ruin licznych willi rzymskich, a zwłaszcza pozostałości
willi cesarza Hadriana. Ruiny umożliwiły mu przeprowadzenie
bardzo interesujących wykopalisk. Przy realizacji pomysłu kardynała pracował znany architekt Pirro Ligorio wraz z licznymi artystami i rzemieślnikami. Tempo prac było tak wielkie, że budynki i aleja powstały z prędkością, którą śmiało można porównać z dzisiejszą. Po śmierci Hipolita II ta wspaniała willa, choć jeszcze nie zupełnie ukończona, wzbogaciła się o nowe dzieła sztuki. Jego sukcesorzy, kardynał Luigi d'Este, właściciel willi w latach 1572-86 oraz kardynał Aleksander d'Este, do 1624 r., wzbogacili willę o nowe fontanny, dzieła najlepszych artystów tamtego okresu. Szczególnie znaczący był wkład Gian Lorenzo Berniniego za czasów kardynała Aleksandra d'Este. Później willa przeszła w posiadanie Habsburgów i pozostała ich własnością do 1918 roku, kiedy to w wyniku postanowień traktatu pokojowego zawartego z Austrią powróciła do Włoch. Rozpoczęte wówczas prace konserwatorskie miały przywrócić willi jej pierwotny wygląd. Za Habsburgów
pałacyk zaznał długotrwałego zaniedbania
spowodowanego wysokim kosztem utrzymania willi i ogrodu. Podczas II
wojny światowej uległ zniszczeniu w wyniku bombardowania;
jednak przeprowadzone tuż po wojnie prace resteuratorskie przywróciły
willi jej dawny urok. |
|
|
||
|
||
|
