Bed&Breakfasat Libea - Villa Adriana

Home Page Tivoli Villa d'Este Villa Adriana Villa Gregoriana Pokoje Ceny Rezerwacja	Kiedy 2 sierpnia 117 r. Publiusz Elius Hadrian objął władzę, cesarstwo rzymskie znajdowało się u szczytu potęgi i ekspansji terytorialnej. Hadrian był człowiekiem wielkiej kultury i wrażliwości, miłośnik wszystkich dziedzin sztuki, zwłaszcza architektury; zajmował się nią osobiście nawet podczas podróży, otoczony prawdziwą armią stolarzy, murarzy i cieśli. Z politycznego punktu widzenia zaspakajał najbardziej aktualne oczekiwania kulturalne i obywatelskie swojej epoki, łącząc elementy wyrafinowanej kultury helleńskiej z praktyczną umiejętnością rządzenia, której przekonywujące świadectwo Rzymianie dali na przestrzeni wielu wieków. Tu, w willi Hadriana, możemy odnaleźć plastyczny wyraz tamtej rzeczywistości historycznej, a także zanurzyć się w romantycznym powabie współistnienia Natury i ruin, które w willi znajduje jedną z najbardziej udanych swych realizacji. Ponadto, innowacyjne znaczenie architektury hadriańskiej okaże się ewidentne podczas zwiedzania poszczególnych budowli tego wspaniałego kompleksu. Został on wybudowany w latach 118-134, jak mówią o tym znaki produkcji odciśnięte na cegłach, w pobliżu antycznego osiedla Tibur, dzisiejszego Tivoli, które powstało w IX w. na obrzeżu tarasu wapiennego rozciągającego się od monti Tiburtini po wieś rzymską. Nie jest łatwo zdać sobie sprawę z rozległości tego kompleksu, który śmiało można porównać z miastem. Z 300 h stanowiących niegdyś teren willi, dziś możemy podziwiać jedynie 1/5 całości. Wyjątkowość willi Hadriana wynikająca z jej nadzwyczajnej obszerności i wyrafinowanego piękna nie może przesłaniać faktu, iż wielkie wille harmonijnie wtopione w krajobraz stanowiły element wyróżniający tradycyjną architekturę rzymską. Wśród cech charakterystycznych willi Hadriana znajdujemy echo licznych miejsc, które w szczególny sposób utkwiły w pamięci i duszy cesarza. Dziś staramy się odczytać w tej osobliwej, a nawet kapryśnej, próbie rekonstrukcji miejsc egzotycznych podróży Hadriana echo jego programu politycznego, w którym po raz pierwszy prowincje rzymskie traktowane były na równi ze stolicą imperium do tego stopnia, że posłużyło cesarzowi za wzór przy budowie imponującej rezydencji na wsi rzymskiej. Członkowie rodu Antoniuszów, bezpośredni sukcesorzy Hadriana, zwykli byli traktować tę posiadłość jako letnią rezydencję; jednak stopniowo popadała ona w zapomnienie. W końcu III w. została odrestaurowana przez Dioklecjana, lecz jak mówią niektóre źródła, zaledwie kilkadziesiąt lat później Konstantyn wywiózł z willi znaczną część dzieł sztuki, które posłużyły mu do upiększenia nowej stolicy cesarstwa, Konstantynopola. Potem spotkał ją los wszystkich zabytków rzymskich: zaniedbanie i dewastacja mrocznych wieków Średniowiecza, a także, trudno w to wierzyć, jeszcze większe zniszczenia i grabieże dokonane w trakcie wykopalisk przeprowadzanych już na pocz. XVI w. Tamte i następne prace archeologiczne przywróciły na światło dzienne ponad 3000 arcydzieł, które trafiły do muzeów i kolekcji na całym świecie. Jest to zaledwie niewielka część niezliczonej ilości posągów i dzieł sztuki, które Hadrian umieścił w rozmaitych pomieszczeniach willi, często porównywanej z dzisiejszym, przebogatym zbiorem Muzeów Watykańskich